Alleen de lusten maar niet de lasten?

Er zijn wel eens van die momenten dat ik denk nu laat het maar zitten, er komt voor mij toch geen prins op het witte paard en ik blijf maar alleen! Nu kan ik twee dingen doen, bij de pakken neer gaan zitten of zelf toch wel wat actie ondernemen! Ik wil niet een man die gelijk bij me komt wonen, als ik een man echt leuk vind dan moet ik er ook aan kunnen wennen toch? Of is het voor mij al genoeg als ik alleen af en toe van een vrijpartij kan genieten en meer niet? Een soort van wel de lusten en niet de lasten?